Yaşıyoruz ama karambole

Gece 3’te annem uyandırdı uykumdan.. 10 yaşındaydım.. Aşağı iniyoruz dedi, indik ailecek apartmandan uzaklaştık.. Bi baktım herkes inmiş.. Bütün site gece 3’te dışarda..

Tabi biz hemen sitedeki arkadaşlarla yanyana geldik, konuşuyoruz.. Deprem olmuş! Sen hissettin mi? Çok fenaydı.. Yok ben hissetmedim.. Ev yıkılacak sandım.. Gibi cümleler havada uçuştu bir süre.. Şehir dışındaki yakınlarımıza ulaşamadık, telefonlar çekmedi..

Dışarda uyuduk o gece arabanın içinde.. Sabah evlere girdik.. Televizyonu açana kadar durumun ciddiyetini bilmiyorduk.. Merkez üssü Gölcük.. Bir sürü insan ölmüş, enkaz altında kalanlar var.. Tam bir canpazarı yaşanıyor.. 17 Ağustos depremi…

6 Şubat Kahranmaraş depremi ise daha sarsıcıydı benim için çünkü artık çocuk değildim ve sadece deprem oldu, insanlar öldü diye bakamadım olaya..

Deprem bir doğa olayı ancak alınacak önlemlerle büyük kayıplar yaşamayı engelleyebiliriz gözüyle bakmaya başladım.. Bu ülke çok deprem görmüş.. Hepsinde de ders almamız lazım demiş.. Hiçbirinden ders almamış.. Almadı, almıyor..

Evleri yönetmeliğe uygun yapmak mı zor? Dükkan yapıcam diye kolon kesmek ve buna izin vermek kimin fikri? Kentsel dönüşüme giren yerine yeni yapılan binalar sağlam m? Bir çok soru sorabiliriz.. Ya aldığımız cevaplar ne kadar doğru?

Şimdilerde beklenen büyük İstanbul depremi konuşuluyor.. Öyle bir durumda enkaz altındakilere yardım bile gidemeyeceği.. Kelle koltukta resmen, yaşıyoruz ama karambole..