Kalbin ana berk eyle
Tedbirini terk eyle
Takdirini derk eyle
Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler
Şimdi biraz ben’i konuşalım istiyorum. Yani sen’i. Sen ben hepimiz de aynı değil mi? Bir ben var benden içeri. İstiyor ki her şey o nasıl isterse öyle olsun. Dünya onun etrafında dönsün. Daima ben, ben diyen… Her şeye hakkı olduğunu düşünen, kendine her şeyi hak gören. Doymak, durmak bilmeyen istekler ile avını tuzağa düşürmeye çalışan bir yırtıcı.
Namı diğer nefs. Ne teslimiyetten anlar, ne güzellikten. Varsa yoksa canının isteği… Bir yanıyla ateş, bir yanıyla nur. Yakıcı, yıkıcı, hep bir kaos. Peygamberlerin varlığından Allah’a sığındığı. Peygamberimizin (sav) büyük cihat dediği, Hak dostlarının terbiyesi için nice zahmetlere katlandığı. Göz açıp kapama anı kadar bir sürede yoldan çıkarabilen. Nefs…
Ayağımıza pranga olmuş, yolumuza tuzaklar kurmuş bizi Hak’tan uzaklaştırmaya yeminli. Asi, laf söz anlamaz. Nasihat sevmez. Rivayet o dur ki Cenabı Hak nefse :“ Ben kimim, sen kimsin?” diye sormuş. Nefis de: “ ben benim, sen sensin!” diye cevap vermiş. Bunun üzerine Allah onu cehenneme atmış, sonra yine sormuş:”Ben kimim, sen kimsin? Cevap yine aynı ben benim, sen sensin! Gurur ve enaniyetiyle bildiğinden vazgeçmeyen nefs, ancak aç bırakıldıktan sonra acizliğini kabul etmiş.
Peki ya, Tedbir de, takdir de nefsin tuzakları, ben olma çabaları değil mi? Çoğu zaman hedeflediğimiz bir iş için elimizden geleni yaptıktan sonra Allah’a teslim olduğumuzu zannederiz! Eğer gerçekten takdir karşısında teslimiyete sahip olabilseydik, amacımıza ulaşmadığımız için üzülmezdik. Bazen üzülmek verdiğimiz tepkilerin yanında çok masum kalabiliyor… Nefsin benim! Cevabı ezelden günümüze evirilerek neden!? Sorusuna dönüşmüş olabilir mi? Belki de Allah’tan gelene eyvallah yerine, neden?! Dediğimiz anlar, evvel zamanda nefsin “sen, sensin” enaniyetine ayna tutuyordur. Allahualem…
Ahvalimiz bu olunca, Erzurumlu İbrahim Hakkı hazretlerinin Bize öğütlediği gibi kalbimizi Allah’a bağlayamıyoruz. Bir türlü içimize dönüp, kendimizle yüzleşmeye ve savaşmaya güç yetiremiyoruz. İşte bu zamanlar Hak dostlarının varlığının ne kadar elzem olduğunu bize gösteriyor. Dünya yolculuğunda yalnız doğru yol’da, hem de nefs gibi bir düşmanla yürümenin mümkün olmayacağı ortadadır. İşte Allah’ın dostları yolun zorluklarını bildiği ve düşmanı tanıdığı için bizlere eserleri ve sohbetleriyle ipuçları, yolu gösteren levhalar bırakmışlar. Allah hepsinden razı olsun.
O vakit hep beraber kabul edinceye kadar nefsimize haykıralım: “Mevla görelim neyler, Neylerse güzel eyler.” Haftaya 4. Bentle kendimize ayna tutmaya devam edeceğiz.
Selamlar…
