Balıkesir’de Bir Park, Bir Bisiklet ve Bitmeyen Akran Zorbalığı

Dün hava Balıkesir’e yakışır güzellikteydi. Baharın kendini hissettirdiği o anlardan biri…
Ben de çoğu anne gibi “bugün güzel bir gün olsun” diye düşündüm. 8 yaşındaki oğlumu alıp avludaki parka indim. Bisikletini sürsün, koşsun, oynasın, enerjisini atsın istedim. Ben de bir bankta oturup onun mutluluğunu izleyeyim, dedim.

Ne büyük hayalmiş meğer.

Balıkesir gibi sakinliğiyle bilinen bir şehirde, bir parkta; çocukların kahkahalarının olması gereken yerde, yine tanıdık bir şeyle karşılaştım: akran zorbalığıyla.
Küçük sözler, alaycı bakışlar, üstten konuşmalar…
Üstten bakışlar…
Bir çocuğun diğerini küçümseyerek kurduğu o keskin dil…
Belki yetişkinlere önemsiz geliyor ama bir çocuğun kalbinde iz bırakan cümleler bunlar.

Oğlum bisiklet sürerken bana baktı. O bakışta kelime yoktu ama duygu çoktu.
“Anne, burada durmalı mıyım?” der gibiydi.
bu normal mi?” sorusu vardı.
İşte insanın içi o an paramparça oluyor.
Bir çocuğun parkta kendini güvende hissetmemesi kadar acı bir şey var mı?

Bir park düşünün; salıncaklar gıcırdıyor, ağaçların yaprakları hafif hafif sallanıyor.
Her şey yerli yerinde ama bir şey eksik: güven.

Biz Balıkesir’de çocuk büyütüyoruz.
Komşulukla, sakinlikle, “buralar güvenlidir” düşüncesiyle övünüyoruz.
Ama çocukların birbirine nasıl davrandığını görmezden geliyoruz.
“Çocuktur, olur öyle” deyip geçiyoruz.

Hayır, olmuyor.
Olmamalı.

Zorbalık sadece okul koridorlarında değil;
parklarda, sitelerin avlularında, bisiklet yollarında da var.
Ve her sustuğumuzda biraz daha büyüyor.

Bir anne olarak oğlumu mutlu etmek için çıktığım o parkta, ona bir kez daha şunu öğretmek zorunda kaldım:
“Her yer güvenli değil.”
Keşke bunu bu kadar erken öğrenmek zorunda kalmasaydı.

Bu bir sitem değil sadece.
Bu, Balıkesir’de yaşayan herkese küçük bir hatırlatma:
Çocuklarımızı büyütürken sadece akademik başarıyı değil, iyi insan olmayı da öğretelim.
Çünkü bir çocuğun mutluluğu, başka bir çocuğun suskunluğundan daha değerli değildir.

Bu yazı bir şikâyet değil.
Bir bağırış da değil.
Sadece Balıkesir’de bir annenin içinden geçenler.

Belki bir gün, bir parkta bir çocuk başka bir çocuğu kırmak üzereyken bir yetişkin durur ve şunu söyler:
“Burada herkes eşit, herkes oynayabilir.”