“Ölenin arkasından konuşulmaz.” derlerdi eskiden.. Bir ayıbı, kusuru varsa hele, hiç bahsi geçmezdi. Herkes sözleşmiş gibi sadece iyi yanlarını anlatır, en fazla yaşlı teyzeler kendi aralarında, ağızlarını kapatarak “Günahı boynuna.” deyiverirdi. Tutamazlardı kendilerini...
Günümüzde ise tam tersi çalışıyor bu denge. Ağzına geleni söylüyor insanlar. Gördüğünü, görmediğini; bildiğini, bilmediğini... Ne varsa, daha tabuta konmadan mevta başlıyorlar.
Kötüleme yarışına girmiş gibi üstelik...
Hiç kimse düşünmüyor, düşünse de umursamıyor mevtanın geride bıraktığı insanların halini. Ölümün soğuk yüzüyle yüzleşirken bir de saçma sapan iftiralara, olur olmaz sözlere maruz kalıyor kulakları.
Evet, bunun son örneği olan çok değerli sanatçı Serhat Kılıç'tan bahsediyorum.
51 yaşında, daha genç denecek yaşta göçüyor bu dünyadan. İnsanlarda bıraktığı iz ne kadar güçlü ki bir sürü seveni uğurluyor onu cenaze töreninde.
Diğer yanda; “Yok, zaten öyle yapıyordu.”, “Yok, zaten bunu kullanıyordu.” diyen, suçlayıcı, alaycı tavırlar...
8 yıllık sevgilisini bile suçlayanı gördük.
Bu ithamlardan ne gibi bir çıkarları var, insanın aklı almıyor. Ancak değerlerimizi unuttuğumuz noktada, insanlıktan çıktığımızı bir kez daha görmüş olduk.
Ben anlamıyorum ya... Hani biz Müslüman bir ülkede yaşıyoruz. Dinimize çok bağlıyız. Örf, adet, en önemlisi de edep biliriz. Bilmemiz gerekir ya...
Bir başkasının hayatına bu kadar kolay nasıl çamur atabiliyoruz?
Hoşgörülüyüz ya mesela... Her türlü inanca da saygımız vardır ya...
Serhat Kılıç'ın sevenleri onu uğurlarken konuşma yaptı, kimisi de sosyal medyada paylaştı veda sözcüklerini. O kelimelere bile laf eden var.
Sevdiğini toprağa saklamanın yükü o kadar ağırken, uğurlayanın bence istediği kelimeleri kullanmaya, istediği gibi uğurlamaya hakkı varken toplum olarak takıldığımız noktalar gerçekten içler acısı.
Ölüm, susmayı; saygı duymayı; geride kalanların acısına dokunmamayı ve en önemlisi de insan kalmayı öğretmelidir.
Bir insanın ardından söyleyecek güzel bir sözümüz yoksa, belki de yapabileceğimiz en büyük iyilik, susmaktır.
