İnsan bazen evinden memnun olmadığı için değil, mecbur bırakıldığı için taşınır. Ev sahibi kirayı artırır, evi satmaya karar verir ya da kiracıdan evi boşaltması istenir. Ancak bugün Balıkesir’de başka bir eve taşınmak, başlı başına ekonomik bir krize dönüşmüş durumda.
Eskiden taşınmak birkaç koli eşya ve bir nakliye aracından ibaretti. Bugün ise yeni bir eve girebilmek için adeta servet gerekiyor.
Bir kira bedeli, bir kira tutarında depozito, emlakçı komisyonu, nakliye ücreti, abonelikler ve diğer masraflar… Daha evin anahtarını elinize almadan toplam maliyet 80-90 bin lirayı bulabiliyor.
Şimdi soruyorum: Asgari ücretle çalışan, tek başına hayatını sürdürmeye çalışan bir insan bu parayı nereden bulacak?
Aylık maaşı kirasına, faturalarına, mutfak masrafına ve ulaşımına ancak yeten bir vatandaştan bir anda 90 bin lira çıkarmasını beklemek hangi vicdana sığar? İnsanlar artık maaşlarını yaşamak için değil, bir evden çıkıp başka bir eve girebilmek için harcamak zorunda kalıyor.
Balıkesir’de Altıeylül’de, Karesi’de, Bahçelievler’de, Paşaalanı’nda ev arayan vatandaşın karşısına çıkan tablo ortada: Yükselen kiralar ve ağır taşınma masrafları. Kiracı artık evin kaç odalı olduğundan önce, o eve girebilmek için kaç maaşını gözden çıkarması gerektiğini hesaplıyor.
Bir de emlak piyasasının vatandaşa çıkardığı fatura var!
Elbette emlakçılık bir meslek ve verilen hizmetin karşılığı olmalı. Ancak kira, depozito ve komisyon bir araya geldiğinde ortaya çıkan rakamların makul olup olmadığı ciddi biçimde sorgulanmalı. Vatandaş daha evin kapısından içeri girmeden binlerce lira ödemek zorunda kalıyor. Barınma ihtiyacı, adeta parası olanın yararlanabildiği bir ayrıcalığa dönüşüyor.
Nakliye sektöründe de durum farklı değil. Bir evin eşyasını taşımak isteyen vatandaş, aldığı fiyat teklifleri karşısında şaşkına dönüyor. Yakıt, personel, araç ve işletme giderleri elbette var. Ancak bu giderlerin tamamının vatandaşın sırtına yüklenmesi de kabul edilebilir değil. Herkes kendi kazancını düşünürken dar gelirlinin çaresizliği neden görmezden geliniyor?
Ev sahibi kira istiyor, emlakçı komisyonunu alıyor, nakliyeci taşıma ücretini belirliyor. Peki, bütün bu faturaları ödeyen vatandaşın gelirini kim düşünüyor?
Üstelik insanlar artık daha iyi evlerde yaşamak için değil, yüksek kiralardan kurtulmak veya ev sahibinin talebi nedeniyle taşınıyor. Yani ortada bir tercih değil, çoğu zaman mecburiyet var. Bu mecburiyetin bedeli de dar gelirlinin omuzlarına yükleniyor.
Buradan ev sahiplerine, emlak sektörüne ve nakliye şirketlerine açıkça sesleniyorum: Vatandaşın çaresizliğini fırsata çevirmeyin! Elbette herkes para kazanacak, elbette her hizmetin bir bedeli olacak. Ancak kazancın da bir vicdanı, fiyatın da bir ölçüsü olmalı.
Bir insanın ev değiştirmesi ekonomik yıkıma dönüşmüşse burada ciddi bir sorun var demektir.
Unutulmasın: Ev sahibi olmak zorunda değiliz ama insanca barınmak zorundayız. Balıkesir’de bir vatandaşın başka bir eve taşınabilmesi için 90 bin liraya ihtiyacı varsa artık konuşmamız gereken emlak piyasası değil, bu şehirde yaşamanın giderek imkânsız hâle gelmesidir. Barınmak lüks değil, temel bir insan hakkıdır!







YORUMLAR